Page images
PDF
EPUB

99 Diffenfiones inter Apoftolos de circumcisione gentium divinam

Chriftianæ religionis auctoritatem non impugnaut. 100 Cæteri Apoftoli cum Paulo consentiebant, Judæos fine obtempe

randa lege Moraica pofle per Chriftum falutem confequi. 101 Auétoritas teftimonii quo Religio Christi confirmatur temporum

longinquitate non imminuta eft. 102 Nihil in Evangelio Matthæi traditur ex quo probari poffit, id scrip

tuntfuiffe poft excidium Hierosolymitanum. 103 Apoftoli nihil tradiderunt, ex quo intelligamus credidiffe eos mun

dum suis temporibus finem fuiffe habiturum. 104 Religio Chriftiana non ideo vituperanda est quod nihil de amicitia

privata vel de amore patriæ præscripserit. 105 Divina Christianæ religionis auctoritas non imminuitur ex eo quod

nondum universis innotuit. 106 Jesuitæ Chrifti causam male agunt tolerando ritus et ceremonias,

quas apud Sinas in honorem Confufii, parentum, cæterorumque

majorum mos est celebrare. 107 Magistratui jus non competit subditos coercendi ad cul!um illum

divinum celebrandum, lege licet stabilitum, quem ipfi vel rationi

vei revelationi haud confentaneum cenfent. 103 Non eft libertati Chriftianæ alienum ut in rebus indifferentibus ad

cultum Dei fpectantibus ecclefia auctoritatem habeat. 109 In fidei controverfiis nulla datur ecclefiæ auctoritas quæ jus tollit

privati judicii. 110 Chriftianorum hominum qui fe ad civitatis fuæ religionem confor

mare nolint, jus nullum violatur fi e muneribus civilibus lege

Jata excludantur. 111 Indulgentia Pontificiis nuper conceffa nec rationi, nec facris literis,

nec reipublicæ saluti repugnat. 112 Vis externa non eft hominibus adhibenda propter religionem quam

profitentur. 113 Unaquæque ecclesia jure postulare poteft, ut ii quibus publice do

cendi munus committat, religionis Christianæ inftitutionibus,

ejus auctoritate comprobatis, affentiant. 114 Et rationi et facris Scripturis confentaneum est ut homines eccle

fiaftici poteftati civili subjiciantur. 115 Non eft Chriftianis interdictum, ut quavis de causa fidem fuam ullo

jurejurando ne aitringant. 116 Nulla in civilibus hominum officiis mutatio est facta per Christi re

ligionem. 117 Non eft a Christi religione alienum civili auctoritate recipi ac sta

biliri. 118 Christiana religio incrementa sua in primis ecclefiæ fæculis non de

buit causis, ut vocantur, fecundis, led partim internæ suæ ex

cellentiz, partim auctoris fui poteftati divinæ. 119 Perspicuitas facrorum librorum non efficit ut fupervacaneum fit ho

mines ad religionem Chrifti inftitucre. 120 Miniftris ecclefiæ debetur aliquod ftipendium. 121 Forma regiminis in ecclefia Anglicana conftituti, et verbo Dei et ecclefie primitivæ ufu fancitur.

122 Ecclefiaftici 150 Aqua

122 Ecclefiaftici regiminis in Anglia et in Scotia constituti, neutra for

ma, aut juri hominum naturali aut verbo Dei repugnat. 123 A Christi et Apoftolorum institutione patet, ordinem fuiffe Episco

patus a Presbyteriatu diversum, eoque superiorem. 124 Statæ precum formulæ sunt maxime conformes facris Scripturis et.

ecclefia primitivæ praxi. 125 Liturgiæ in diverfis ecclefiis diversæ, modo facris literis haud ad

versentur, non sunt improbandæ. 126 Precatio Dominica eft formula quam omnes Chrifti discipuli in

Deo precando adhibere debent. 127 Preces et publicz ēt privatæ tantum in nomine Christi sunt pera

gendæ. 128 Creaturam cultu religioso profequi non licet. 129 E Stephani martyris moribundi precibus patet Jesum Chriftum effe

Deum. 130 Chriftus fummo cultu, quem Deo Patri reddimus, colendus eft. 131 Christus quà Mediator novi foederis est adæquatum objectum cul

tus religiofi. 132 Fidei in tres personas ejusdem subfiantiæ, potentiæ, et æternitatis,

Patrem, Filium, et Spiritum Sanctum, unius Dei cultus non

repugnat. 133 Mysteria revelationis non ostendunt eam non esse a Deo traditam. 134 Deo indignum non fuit ut instituta pofitiva in religione traderet. 135 Positiva religionis præcepta non minus obligant quam moralia. 136 Duo tantum novi fæderis facramenta instituit Chriftus. 337 Confirmatio, pænitentia, ordo, matrimonium, et extrema undio

pro facramentis Eyangelicis non funt habenda. 138 Cæna Dominica Epuli facrificalis rationem non habet. 139 Nullum in miffa fit facrificium quo peccata viventium ac mortuo

rum expiantur. 340 Animus Chriftianus necessario præcedit dignam Euchariftiæ per

ceptionem. 141 Eucharistia usque ad secundum Chrifti adventum ab ejus discipulis

celebrari debet. 142 Calix Laicis non eft denegandus. 143 Do&rina pontificiorum de transubstantiatione nec rationi, nec sen

suum teftimonio, nec sacris Scripturis consentaneum eft. 144 Transubstantiatio non eft æque credibilis ac Trinitas personarum

in una eflentia. 145 Leges Anglicanæ quæ vetant munera reipublicæ cuiquam deferri

qui nolit Euchariftiam percipere juxta ecclefiæ Anglicanæ præ

fcriptum Euchariftiæ religionem non polluunt. 146 Recte in ecclesia Anglicana sancitur ne quis nisi Alexis genubus coe

nam Domini capiat. 147 Religio Christiana poftulat ut qui eam fufcipiant aqua bapti148 Baptismus parvulorum omnino in ecclesia retinendus eft, ut qui cum

Christi institutione optime conveniat. 149 Lex Chrifti non poftulat ut omnes qui baptizentur in aquam immergantur.

Zentur,

[ocr errors]

150 Aquæ aspersio seu affufio in baptismate administrando non irritum

reddit facramentum. 151 Omne peccatum quod Christiani post baptismum committant, si

penitendo corrigatur, eos a salute non excludit. 152 Sabbatum erat, ante legem per Mofem traditam, a Deo confti

tutum. 153 Præcepta Mosaica de modo observandi Sabbatum Chriftianos non

obligant. 154 Sabbatum ab ultimo dic septimanæ recte eft inter Christianos ad

primum tranflatum. 155 Ad diem Dominicum religiose observandum cuncti Christiani te

nentur. 156 Doctrina absolutæ prædestinationis cum divinis pugnat attributis. 157 Doctrina prædestinationis et electionis ad futurum aut miseriæ aut

felicitatis ftatum ex facra Scriptura colligi nequit. 158 Prædeftinatio Paulina tota spectat ad Gentium vocationem. 159 In libris novi fæderis nihil de prædestinatione traditur quod dili

gentiam hominum in officiis præftandis jure imminuat. 160 Sacræ Scripturæ nullibi docent eos qui de Christo nunquam audie

verunt non posse salutem æternam consequi. 161 Salus noftra in fide in Chriftum redemptorem consistit. 162 Doctrina ecclesiæ pontificia de purgatorio nullis vel facræ Scriptu.

sæ vel rationis nititur fundamentis. 163 Sanctorum et Angelorum cultus et invocatio apud pontificios est

idololatria, 164 Ipse jejunandi actus per se et sua natura vim et rationem religionis

non habet. 165 Confeffio privata facerdoti facta non eft ad falutem neceffaria. 166 Plebi et indoctis facrorum librorum lectio non est interdicenda. 167 Nec Petrus nec Pontifex Romanus conftitutus fuit a Chrifto totius

ecclefiæ monarcha. 168 In facris libris continentur omnia quæ sunt ad falutem necessaria. 169 Sacra Scriptura eft unica Chriftianæ fidei norma. 170 Nullus eit in ecclefia judex infallibilis controversiarum. 171 Characteres hominis peccati in pofteriore Paulina ad Thessaloni

cenfes epistola expreffi Pontifici Romano apprime conveniunt. 172 Pars historica Novi Testamenti quæ continet eventus divinam opem

non exposcentes jure fidem nostram vindicat. 173 Datur ftatus medius inter mortem et resurrectionem. 174 Non datur status medius inter mortem et resurrectionem. 175 Nec felicitas beatorum perfecta nec miseria impiorum extrema eric

ante resurrectionem et generale judicium. 176 Jobi de vindice suo videndo fiducia ad spem vitæ futuræ referendą

eft,
177 Resurrectio Chrifti probatur teftibus fide dignis,
178 Resurrectio mortuorum patet ex parabola Divitis ac Lazari.
179 Anima a corpore soluta in statu separato manet ad resurrectionem.
180 Resurrectio quæ patefacta et promiffa,est in Evangelio est resurrectio

corporis.
181 Æterna felicitas non patet nisi ex revelatione.

182 Pena

182 Pænæ improborum erunt æternæ. 183 Beatos in ftatu gloriæ fe mutuo agnituros esse, nec ratione nec facris

Scripturis refragatur. 184 Ex Evangeliftarum et Apostolorum scriptis minime patet qui in

hiftoriolis suis fervari dicuntur eos ideo vitam æternam confe

cuturos.

185 Chriftus vera dæmonia ejecit. 186 Oraculorum refponfa antiquitus reddita non a facerdotum præftigiis

aut humano quolibet artificio, sed a dæmonum quos Deus Eth

nicos illudere paffus eft malignitate. 187 Diaconi non ad civile tantum, fed ad sacrum etiam munus initio

funt conftituti. IOS Bona Chriftianorum non funt omnibus communia. 18. Nec peccavit Christus, nec peccare potuit. Iyó Non neceffitate quadam impulsus, sed confilio fuo obsecutus Judas,

Chriftum in pontificum manus tradidit. 191 Particularis providentiæ doctrina cum ratione et facris Scripturis

confonat. 192 Præcepta de charitate inimicorum quæ in facris libris traduntur,

naturze hominum apte conveniunt. 193 Licet fub novo fædere Christianis sanguine vesci. 194 Epiftola ad Hebræos a Paulo fcripta eit. 195 Mons Ebal fuit, in quo Israelitæ a Deo jufli funt aram extruere

poftquam Jordanem tranfirent. 195 Judæi recte recusarunt ne Samaritani templum Dei fecum ædifi.

carent. 197 Apoftoli omnes intellexerunt linguas Sancti Spiritus afflatu. 196 Christi bene merita afficiunt penitentes et probos, non impæniten

tes et reprobos. 199 Præcepia Evangelii quæ ad mores spectant tendunt ad humanam

felicitatem promovendam. 200 Chriftus in mundum venit ut homines non folum doceret, sed redi

meret.

These Questions may be sufficient to give the Reader fome notion of the Subjects which have of late engaged the attension of the Difputants in the Divinity Schools at Cambridge. I will afford him an opportunity of contrasting our labours with those of our Predecessors, without taking upon me to determine whether we fall derive credit or dishonour from the comparison. If he should think that we have in some instances a more enjarged view of the Christian system, and more liberal notions concerning the manner in which diffentients from our particular mode of faith and worship ought to be treated than they had, I will take the liberty to say, that there is room for improvement in both these points.

In 1634 were published at Cambridge- -Determinationes

Quæfiionum quarundam Theologicarum, in Academia Canta-
brigiensi publicè disputatarum—by Doctor DAVENANT, then
Bishop of Salisbury, and formerly Lady Margaret's Profeffor
of Divinity.

INDEX

QUÆSTIONUM.

I

CON

QUÆST.
YONCUPISCENTIA in renatis eft peccatum.

2. Papiftarum preces pro defunctis sunt inanes.
3 Verè credentes certi effe poffunt de sua salute.
4 Nulla eft temporalis Papæ potestas super reges in ordine ad bonum

spirituale.
5 Infallibilis determinatio fidei non eft annexa cathedræ Papali.
6 Cæca Jesuitarum obedientia eft illicita.
7

Non licet Protestanti salva conscientia missæ interesse.
8 Opera pænalia non funt divinæ juftitiae satisfactoria.
9 Non datur liberum arbitrium in non renatis, ad bonum spirituale.
10 Opera renatorum labe peccati sunt inquinata.
II Civilis jurisdictio jure conceditur personis ecclefiafticis.
12 Renuente magiftratu, non licet populo reformationem ecclefiae

moliri.
13 Mista pontificia non eft facrificium propitiatorium pro vivis et mor-

tuis.
14 Antiqui Patres non meruerunt Christi incarnationem, nec aliquas

ejus circumftantias.
15 Tota poteftas facerdotum eft fpiritualis.
16 Pronitas ad malum non fuit ex principiis integræ naturæ.
17 Jefuitici pontificii non poffunt effe boni fubditi.
18 Culcus religiosus creaturæ eft idololatria.
19 Rex in regno suo est minor solo Deo,
20 Ecclefia Anglicana juítisfime obligat ad ceremonias.
21 Ecclefia Romana est apoftatica.
22 Decretum non tollit libertatem.
23 Sacramenta non conferunt gratiam ex opere operato.
24 In eflentia divina nec aliud nec accidens.
25 Præscientia divina non erat causa lapfus humani.
26 Subjectum divinæ prædestinationis eft homo lapfus.
27 Papiftæ tenentur interesse facris Protestantium.
28 Papæ jurisdictio non eft universalis.
29 Fides implicita non est falutifera.
36 Dominium temporale non fundatur in gratia.
31 Omne peccatum est sua natura mortiferum.
32 Confilia quæ vocantur Evangelica, habent quandoque vim præ-

cepti.

33 Remiffa

« PreviousContinue »