Page images
PDF
EPUB

Et tua fumabunt noftris altaria donis,

Solus & in superis tu mihi fummus eris.
Deme meos tandem, verùm nec deme furores,

Nescio cur, miser est suaviter omnis amans :
Tu modo da facilis, pofthæc mea fiqua futura est,

Cuspis amaturos figat ut una duos.

[ocr errors][merged small]

HÆC ego mente olim lävâ, ftudioque supino

Nequitiæ pofui vana trophæa meæ.
Scilicet abreptum fic me malus impulit error,

Indocilisque ætas prava magistra fuit.
Donec Socraticos umbrosa Academia rivos

Præbuit, admissum dedocuitque jugum. Protinus extinctis ex illo tempore flammis,

Cincta rigent multo pectora noftra gelu. Unde suis frigus metuit puer ipse sagittis,

Et Diomedeam vim timet ipsa Venus.

II

In Proditionem Bombardicam.

CUM fimul in regem nuper fatrapasque Britannos

Ausus es infandum perfide Fauxe nefas, Fallor ? an & mitis voluisti ex parte videri,

Et pensare malâ cum pietate fcelus ? Scilicet hos alti missurus ad atria cæli,

5 Sulphureo curru flammivolisque rotis. Qualiter ille feris caput inviolabile Parcis

Liquit lördanios turbine raptus agros.

In eandem.

[ocr errors]

Siccine tentafti coelo donâffe Täcobum

Quæ septemgemino Bellua monte lates ?
Ni meliora tuum poterit dare munera numen,

Parce precor donis infidiofa tuis.
Ille quidem fine te consortia ferus adivit

Aftra, nec inferni pulveris usus ope.
Sic potiùs fædos in cælum pelle cucullos,

Et quot habet brutos Roma profana Deos, Namque hac aut aliâ nifi quemque adjuveris arte,

Crede mihi coeli vix bene scandet iter,

10

In eandem.

Purgatorem animæ derifit läcobus ignem,

5

Frenduit hoc trinâ monstrum Latiale coronâ,

Movit & horrificum cornua dena minax.
Et nec inultus ait temnes mea sacra Britanne,

Supplicium fpreta relligione dabis.
Et fi ftelligeras unquam penetraveris arces,
Non nifi

per

flammas triste patebit iter. O quàm funesto cecinisti proxima vero,

Verbaque ponderibus vix caritura fuis ! Nam prope Tartareo sublime rotatus ab igni

*Ibat ad æthereas umbra perusta plagas.

10

In eandem, In eandem.

[ocr errors]

UEM modò Roma suis devoverat impia diris,

Et Styge damnârat Tænarioque sinu, Hunc vice mutatâ jam tollere gestit ad astra,

Et cupit ad superos evehere usque Deos.

[ocr errors]

In inventorem bombardæ,

I Apetionidem laudavit cæca vetuftas,

Qui tulit ætheream folis ab axe facem ;
At mihi major erit, qui lurida creditur arma,

Et trifidum fulmen surripuisse Jovi.

Ad Leonoram Romæ canentem.

[ocr errors]

ANgelus unicuique fuus (fic credite gentes)

Obtigit . Quid mirum ? Leonora tibi si gloria major,

Nam tua præsentem vox fonat ipfa Deum. Aut Deus, aut vacui certè mens tertia cæli

5
Per tua fecretò guttura serpit agens ;
Serpit agens, facilisque docet mortalia corda

Sensim immortali afsuescere poffe fono.
Quòd fi cuncta quidem Deus est, per cunctaque fufus,

In te unâ loquitur, cætera mutus habet.

10

Ad

Ad eandem.

Ltera Torquantum cepit Leonora poetam,

Cujus ab infano cessit amore furens. Ah miser ille tuo quantò feliciùs ævo

Perditus, & propter te Leonora foret ! Et te Pieriâ fenfiffet voce canentem

Aurea maternæ fila movere lyræ,
Quamvis Dircæo torsisset lumina Pentheo

Sævior, aut totus desipuiffet iners,
Tu tamen errantes cæcâ vertigine sensus

Voce eadem poteras compofuifle tuâ ;
Et poteras ægro spirans fub corde quietem

Flexanimo cantu restituiffe fibi..

10

'Ad eandem.

?

C
Redula quid liquidam Sirena Neapoli jačtas,

Claraque Parthenopes fana Achelöiados,
Littoreamque tuâ defunctam Naiada ripâ
Corpora Chalcidico facra dedifle

rogo Illa quidem vivitque, & amonâ Tibridis unda

Mutavit rauci murmura Pausilipi. Illic Romulidûm studiis ornata secundis,

Atque homines cantu detinet atque Deos.

[ocr errors]

VOL. III.

S

• Apologus * Apologus de Rustico & Hero. Ufticus ex malo fapidiffima poma quotannis

Legit, & urbano lecta dedit Domino : Hinc incredibili fructûs dulcedine captus

Malum ipsam in proprias tranftulit areolas.. "Hactenus illa ferax, fed longo debilis ævo,

Mota folo assueto, protenùs aret iners.
Quod tandem ut patuit Domino, fpe lusus inani,

Damnavit celeres in fua damna manus.
Atque ait, heu quantò fatius fuit illa Coloni

(Parva licet) grato dona tuliffe animo! Possem ego avaritiam frænare, gulamque voracem :

Nunc periere mihi & fætus & ipse parens.

10

ELEGIARUM FINI S.

* Added in the Edit. 1673.

SYL.

« PreviousContinue »