Page images
PDF
EPUB

tione existimavit, quod non Guionio ipsi sed Quarræo col. legæ monitum nescio cujus Genii nocturnum acciderat.' Sed me locus admonet, ne rem inauditam hactenus, et ideo seculorum omnium memoria dignissimam præteream; quam etsi haud pertinere videatur ad Guionios, non abs re tamen hoc loco referre mihi visum est: seu, quia conscius illius fuit ac interpres Jacobus Guionius; seu quod vix apud posteros fidem inveniet, nisi testium omni exceptione majorum, et illius inter alios, cui illa contigit, testimoniis et subscriptionibus probata fuisset ; ea tamen fuit: Fæderatorum factione plus justo in Burgundia valente, regiarum partium præsides ac senatores Semurium, primarium Mandutiorum oppidum regis nomine jus dicturi secesserant, cum Divione non liceret; ac inter eos Joannes Quarræus, qui feliciter miscuerat ornamenta togæ artibus belli. Is iv. calendas Augusti MDXCIV. circa secundam diei horam matutinam sibi visus est motu subito expergefieri, et verba quædam ignota pronunciare, cum famulo propius decumbenti surgere, et lampadem accendere jusso præcepit, ut eademmet verba, quæ, ne sibi elaberentur, dentibus quasi retinere videbatur, scripto consignaret in hunc modum: “ Oug aposondes ton endon distiguion.” Quod famulus confestim exsecutus est, neutro eorum, Græcane illa essent, an Arabica, aut alia, sciente. Quarræus quidem, quamvis abunde iis artibus excultus, quæ viro senatorio conveniunt, in suis professionum tabulis, ex quibus hæc historia a me excerpta est, scribit ingenue, se Græci sermonis plane fuisse inscium. Summo demum mane pergens in senatum Quarræus Jacobo Guionio, quicum illi consuetudo intercedebat, obvius fit, et vix salutatum rogat, ut ille verba, quæ ex sola eorum asperitate Græca esse conjectabat, interpretari vellet; quæ a Guionio lecta, Græca statim esse deprehendit, sed minime ex Homero excerpta, quod putavit novus quidam philosophus ; hac autem ratione describenda : ουκ απώσοντες των ένδον duotuylür. Quibus et interpretationem addidit verbis totidem: “Non repulsuri, quod intus infortunium.' Horum vero cum diu sensum simul perpendissent, et si quid tristius in iis lateret, deprehendere conati fuissent, autor fuit Quarræo Guionius, ut, quia jam ex illa domo, quam Semuri incolebat, migrare constituerat, quod illius fætori recurrentem iterum iterumque cæliacum dolorem, quem passus

fuerat, etribueret, non longiorem in illa moram traheret. Sed longe gravius exitium illa verba portendebant : siquidem post dies octo, cum Quarræus reipublicæ causa Flaviniacum, regiarum partium oppidum, perrexisset, domus illa a fundamentis convulsa de nocte repente concidit, fatalique, nec penitus improvisa Guionio ruina suos incolas oppressit : cujus rei historiam eleganti carmine (ut audio) Guionius postea cecinit, quo tam charum regi et reipublicæ caput jure merito e tanta clade ereptum fuisse sibi et bonis omnibus gratulabatur, minime omissa, ut debuit, Socratis et Bruti Genio. rum mentione.

“Memorabilis hæc sane historia est, quæ, etsi ad Guionii personam non pertineret, occasione tamen a Guionio data inductus, minime prætermittendam existimavit Philibertus De la Mare: atque exemplo aliis fuit, quomodo in hoc argumento sit versandum." Morhof. Polyhist. i. 19.

p. 217.

This seems to be the original (and a well-attested) story; whence the accounts of Grotius, Salmasius, and La Mothe le Vayer were derived. I am obliged to Mr. Samuel Johnson for referring me to this place in Morhof.

V.

JOSEPHUS. Bell. Jud. iv. 6. Oις ουκ απιστήσαντες οι ζηλωται διακό

νους εαυτους επέδοσαν. • This place,' says a friend, wants eniendation, as you have observed, Remarks, vol. i. p. 226. Perhaps it should be οις ουκ επιστήσαντες. Έφίστημι, amongst other things, means "animum intendere, animadvertere ;' and the sense will be which predictions the zealots not considering, or observing, or regarding, they c:used them to be fulfilled.'

IRENÆUS,

i. 22. Ed. Massuet.

4. Omnia per ipsum fecit Pater—non per angelos, neque per virtutes abscissas ab ejus sententia.'

Virtutes, Auvepels. For sententia, it should perhaps be substantia, or essentia. euría.

i. 22.

• Dicunt [Basilidiani] non oportere omnino ipsorum mysteria effari, sed in abscondito continere pertinere per silen. tium.' Grabe added pertinere from two manuscripts, which should be struck out, though it were in two hundred manuscripts. In the Greek it was, we may suppose, v upute to κατέχειν δια σιγής. .

i. 24.

*Saturninus-unum Patrem incognitum omnibus ostendit.'

Irenæus wrote årédigs, that is, posuit, constituit, esse docuit.'

i. 25.

• Ad detractionem divini ecclesiæ nominis.' So Grabe.

The former editions had, “ ad detractionem divini nominis et ecclesiæ,' which was right. 'Divinum nomen' is the name of Christ, or of Christianity.

ü. 28. p. 158.

Neque nos erubescimus [or erubescamus] quæ sunt in quæstionibus majora secundum nos reservare Deo.'

In Greek it was μείζονα ή καθ' ημάς, the things which are above us, and too high for us, as in Plato's Timæus: περί δε των άλλων δαιμόνων ειπείν, και γνωναι την γένεσιν, μείζον ή καθ' ημας. Eusebius E. H. . 1. ημείς δε και τάδε μείζονα ή καθ' ημάς υπάρχειν ομολογούντες

It should therefore be, majora quam secundum nos. The old interpreter of Irenæus translates word for word, without any regard to elegance: but the meanness and closeness of his version helps us often to discover the words of the author.

iii. 11. p. 192.

· Quoniam autem sola illa vera et firma, et non capit neque plura præterquam prædicta sunt, neque pauciora ésse evangelia, per tot et tanta ostendimus.

* Non capit,' that is, oux lydéYeTai, 'fieri non potest non

oportet.' Tertullian is very fond of this word. See Apol. c. 17. Quoniam' is éri, " quòd.'

iv. 10.

Neque enim varie, neque elate, neque glorians dicit hæc.'

Varie,” that is ποικίλως, “ subdole, versute.”

VII.

CLEMENS ALEXANDRINUS.

Cohort. p. 74. Ed. Ox. Ιδέτω τις υμών τους παρα τοϊς ειδώλοις λατρεύοντας, κόμη ρυπωντας, έσθητι πιναρά και καταρρηγυία καθυβρισμένους, λουτρων μεν παντάπασιν απειράτους, ταις δε των ονύχων ακμαίς εκτεθηριωμένους,-ούτοί μοι δοκούσι πενθείν, ου θρησκεύειν τους θεούς ελέου μάλλον ή θεοσεβείας άξια πεπονCótis. Conspiciuntur sæpenumero, qui simulacris se ad. dixerunt, comâ quidem sordidâ et incultâ, vestibus laceratis et squalore obsitis deformati, lavationibus prorsus abstinentes, unguibus in immanem longitudinem excrescentibus plane efferati,-Hi sane mihi lugere deos non colere videntur: ut qui ea patiantur, quæ misericordia potius digna sunt quam pietate.'

This description of the Pagan saints suits strangely well some Christian saints who arose after the time of Clemens, and shows the wonderful uniformity of superstition.

Tertullian, pleading the cause of the Christians, says; “Sed_infructuosi in negotiis dicimur. Quo pacto ? homines vobiscum degentes, ejusdem victus, habitus, instructus, ejusdem ad vitam necessitatis. Neque enim Brachmanæ, aut Indorum gymnosophistæ sumus, silvicolæ, et exules vitæ. Meminimus gratiam debere nos Domino Deo creatori. Nullum fructum operum ejus repudiamus; plane temperamus, ne ultra modum aut perperam utamur. Itaque non sine foro, non sine macello, non sine balneis, tabernis, officinis, stabulis, nundinis vestris, ceterisque commercüs cohabitamus hoc sæculum. Navigamus et nos vobiscum, et

militamus, et rusticamur, et mercatus proinde miscemus.' Apol. 42. But this was before the days of monkery.

Ib. p. 75. It becomes a wise man to seek heavenly things, xat ίχνος εκείνης της φωτεινής αεροβατούντα νεφέλης, lucidam illam nubem per aëra sequentem.' He alludes to the Ajax of Sophocles, 32.

Κατ' ίχνος άισσω.

Ib. p. 80. Στρατευόμενόν σε κατείληφεν η γνωσις; του δίκαια σημαίνοντος άκουε στρατηγού. • Militantem te deprehendit cognitio? audi imperatorem, qui nil tibi, nisi quod justum est, imperat.

Hence it appears that Clemens thought it lawful for a Christian to serve in the army, if, when he was converted to Christianity, he was a soldier. I would translate it, • Obediens esto duci justa imperanti.'

Ib. p. 91. Let us fly from the wicked world, the dangerous island : άδει δε εν αυτή πορνίδιον ωραίον, Ηδονή, πανδήμω τερπόμενον μουσική.

Δεύρ' άγ' ιων, πολύαινΟδυσεύ, μέγα κύδος Αχαιών:
Να κατάστησον, ένα θειοτέρην όπακούσης.

- In ea autem cantat formosa meretricula, Voluptas, quæ publica vulgarique musica delectat: “ Hue age profectus, illustris Ulysses, ingens gloria Græcorum,

Navem siste, ut diviniorem vocem audias.”

The thought is pretty, and prettily expressed. Clemens compares Pleasure, the fair deceitful härlot, to the Siren singing to Ulysses. In Homer, Odyss. M. 184. it is not θειοτέρην, but νωϊτέρης. We must not imagine that θειοτέρης could be the true reading, or a various reading in Homer; for Cicero translates it,

Auribus ut nostros possis agnoscere cantus.'
Clemens altered vwirégav, because it was not proper for

« PreviousContinue »