Page images
PDF
EPUB

his

purpose. In Homer the Sirens speak who were two : Clemens introduces Pleasure speaking, and therefore changes νωϊτέρην into θειοτέρων. .

Ib.
p.

95. Οίαι μεν αι βουλαί, τοίοι και οι λόγοι οποίοι δε οι λόγοι, τοϊαίδε και αι πράξεις και οποία τα έργα, τοιουτος ο βίος.

We have the same proverbial saying in Eusebius: Olov γουν τον λόγον, τοιόνδε φασί τον τρόπον. «Ut vulgo dicitur, Qualis oratio, talis vita. vi. 3.

* Hæc poëtica sunt,' says the editor of Clemens, et facile in Iambicos versus transeunt:'

Οίαι μεν αι βουλαί, τοϊοίδε και οι λόγοι
Όποιοι δ' οι λόγοι, τοϊαίδε χαι πράξεις.

Χοποία τάργα, τοιούτος δ' εσθ' ο βί But these iambics are cripples, and would be glad to be dismissed, and to return to humble prose, as they were never intended for any thing better. It would be easy to convert much of this author's prose into verses at least as good as these. For example, p. 2. Ουκούν ώδη τη Ευνόμου άγεται ο τέττιξ, ως ο μύθος βούλεται, χαλκουν αναστήσας Πυθοι τον Εύνομον, αυτή τη κιθάρα, και τον συναγωνίστην του Λοκρου· ο δε και εκων εφίπταται, και άδει εκών. This, if you will pardon a spondee or an anapast in the fourth foot, falls into passable iambics :

ουκούν ωδή τη Ευνόμου
"Αγεται ο τέττιξ, ως ο μύθος βούλεται,
Χαλκουν αναστήσας Πυθοι τον Εύνομον,
Αυτή κιθάρα, και τον συναγωνιστής Λοκρού

“Ο δε και εκεων εφίπταται, κάδει εκιών Clemens had a poetical genius, had studied the poets, and is perpetually borrowing their expressions, and made some poems himself; and in his Cohortatio particularly writes in a poetical style, and gives us what one would be tempted to call, prose on horseback, running too much into iambic measure, as p. 89.

“Ο Χριστός έστι πανταχού σωτήριος.

This is said without any intention to reflect upon our editor
of Clemens, or to detract in the least from his learned and
useful labours. It is impossible to attend equally to every
thing in so large a work; and it is no wonder if he have
left a gleaning for those who come after him.
Pædagog. i. 6. p. 127.

Το θρέψαι δ' εν βροτοίσι πολλάκις
Πλείω πορίζει φίλτρα του φυσαι τέκνα.
Aluisse inter homines sæpe affert
Plura amoris incitamenta, quam procreasse liberos.'

,.

[ocr errors]

The first verse wants the first foot. Write,

το θρέψαι δ' εν βροτοίσι πολλάκις. Ib. i. 2. p. 8.

«Φιλεϊ τε πολλήν γλώτταν εκχέας μάτην
"Ακων ακούειν άπερ εκών είπεν κακώς.
Demensque lingua multa cum profuderit,

Invitus audit quæ volens dixit male.'
From this poet perhaps Terence borrowed,

Si mihi pergit, quæ volt, dicere ; ea, quæ non volt, audiet.'

Ib. ii. 2. p. 186.
Τουτό

μου εστίν το αίμα, αίμα της αμπέλου, &c. This

passage shows that Clemens knew nothing of transubstuntiation. See the Editor. But there is a passage still stronger in Augustin against this unintelligible doctrine. • Non enim Dominus dubitavit dicere, Hoc est corpus meum, cum signum daret corporis sui.'--For our Lord scrupled not to say, This is my body, when he gave the sign of his body. August. contr. Adim. c. 12.

· Haud pauca sunt vocabula, quæ, non dicam obscuram, sed nullam plane potestatem subjectam habent; non secus quam Aristophanicum φλαττοθραττοφλαττοθρατ.-Hoc observare est potissimum in vocabulis quibusdam, quæ grandia occultare dicuntur mysteria ; qualia sunt vocabula transubVOL. Ι.

Co

stantiationis, Præsentiæ corporis, non naturalis, sed sacramentalis, Ubiquitatis humanæ naturæ Christi, &c. Quæ adferimus, non quasi sola, sed ut eximia quædam exempla vocabulorum nihil significantium.' Clericus Art. Critic.

Ib. ii. 8. p. 211, το δε πλεκτον στέφανον εξ ακηράτου λειμώνος κοσμησαντας, οίκοι περιφέρειν, ου σωφρόνων. Εx puro autem prato contextam coronam pro ornamento domi circumferre, non est sobriorum hominum.'

* Hæc poetica sunt,' says the Editor. Poetical they are, to be sure; for they are taken from these elegant lines of Euripides :

Σοί τόνδε πλεκτον στέφανον εξ ακηράτου
Λειμώνος, ώ δέσποινα, κοσμήσας φέρω,
"Ενθ' ούτε ποιμήν αξιοϊ φέρειν βοτα,
Ουδ' ήλθε πω σίδηρος, αλλ' ακήρατον
Μέλισσα λειμων' καιρινών διέρχεται.
Tibi hanc coronam contextam ex illibato,
Prato, o domina, floribus ornatam fero;
Ubi neque pastor vult pascere suos greges,
Quo neque venit adhuc ferrum, sed illibatum

Pratum vernum apis peragrat.
Hippol. Et:Pav. 73. where aço is ill translated vult,
The meaning is, Where the shepherd presumes not to
feed his flocks.'

Instead of ήρινον, in the last verse, I should like καιρινός. Μέλισσα καιρινός, the vernal bee.

Ib. p. 211. άμφω γαρ μαραίνετον (μαραίνεσθον) και το άνθος, και το κάλλος. Ambo enim flaccescunt, et flos, et pulchritudo.'

See the same thought in an epigram of the Anthologia, 1. vii. p. 616. ed. Brod. Πέμπω σοι, &c.

Ib. Ου γάρ μετέχεις ρόδων των εκ Πιερίας. • Non es rosarum Pieriarum particeps.'

.'

P. 213.

Taken from Sappho. The fragment, which makes us regret the loss of the poem, is thus :

Κατθανούσα δε κείσεαι,
Ουδέ ποτε μωαμοσύνα σέθεν
"Έσσεται, ουδέποκ' ύστερον"
Ου γαρ μετέχεις ρόδων
Των εκ Πιερίας" αλλ' αφανής

Κήν Αίδα δόμοις φοιτάσεις.
Whence Horace might borrow, Carm. iv. 9.

sed omnes illacrimabiles
Urgentur, ignotique longa
Nocte, carent quia vate sacro.'

ii. 10. p. 235.

Τί γαρ φρονιμόν. These verses are set right, p. 254.

iii. 2. p. 257. Τράπεζα πλήρης, και κύλικες επάλληλοι. Versus lambicus.

I take it to be prose. If it be a verse, it is a Scazon.

Ib. p. 259. Ενυβρίζει τη ναυστάθμο και βάρβαρος αδικία κρατεί, και του ποιητου Διός εκείνου το όμμα τους Θράκας βλέπει. • Classi insultat barbarus, dominatum obtinet iniquitas, et ficti illius Jovis oculus Thracas respicit.'

He speaks of the Trojan war. αδικία κρατεί-that is, * The perjured Trojans prevail, and Jupiter casts his eyes upon the Thracians;' for

Ζευς δ' επεί ούν Τρωάς τε και "Εκτορα νηυσι πέλασσε,
Τους μεν έα παρα τησι πόνον τ' εχέμεν και διζων
Νωλεμέως: αυτος δε πάλιν τρέπεν όσσε φαεινω,

Νόσφιν εφ' ίπποπόλων Θρηκών καθορώμενος αίαν.
Homer Il. N. 1.

p. 294.

Heinsius for ποιητου reads ποιητικού, and indeed Clemens uses that expression, Strom. ii. 493. ήδη γούν και του ποιητικού Διός την αιγίδα γράφουσι" which somewhat favours the emendation.

Ib. Ευγενές αίμα βάρβαρα πίνει πέδια. Ingenuus sanguis barbaros potat campos.

• The blood drinks the fields,' says the translator. One would rather think that the fields drink the blood. • Ingepuum sanguinem barbari bibunt campi.'

Ib. Το δ' όλον ουκ επίσταμαι εγω ψιθυρίζειν» ουδε κατακε"κλασμένος, πλάγιον ποιήσας τον τράχηλον περιπατείν' ώσπερ ετέρους ορώ κινείδους ενθάδε πολλούς έν άστει, και πεπιττοκοπημένους. “In summa, nescio ego susurrare, neque fractus in obliquum reflexo collo ingredi, quemadmodum alios hic cinados multos video in civitate, vulsosque ac picatos.

Cujusdam comici verba,' says the Editor. True; and therefore they should be written thus ;

τόδ' όλον, ουκ επίσταμαι
Εγω ψιθυρίζειν, ουδε κατακεκλασμένος,
Πλάγιον ποιήσας τον τράχηλον, περιπατείν,
"Ωσπερ ετέρους ορώ κινείδους ενθάδε
Πολλούς έν άστει, και πεπιττοκοπημένους,

Ib, p. 296.
“Ο κωμικός Φιλήμων φησίν

Εξον γυναικός, &c. • Certissima emendatione,” says Bentley, “ sic locum re. pono:

Έξον γυναικός εξόπισθ' ελευθέρας
Βλέπειν θεράπαιναν κατόπιν ακολουθείς καλήν,
'Εκ του Πλαταιικού, παρακολουθούντα τε τινα
Ταύτη κατιλλώπτειν.
Çum liceat videre pone fæniinam ingenuam
Formosam ancillam incedere ex Platåico,
Et quendam comițantem huic oculis nietare."

« PreviousContinue »